یاد داشتهای یک روزنامه نگار بیچاره

کاری نکنیم که روزی هزار بار برایمان آرزوی مرگ کنند

چند روز پیش برای پیدا کردن دفتر استیجاری در یکی از شهرهای استان کرمان  در جست و جو بودیم که در یکی از جاهایی که بازدید میشد پیرمردی مومن و مذهبی را دیدیم که برای امور مذهبی کلی دم و دستگاه راه انداخته بود و کلی بنده ی خدا زحمت میکشید و لی بعدش متوجه شدم که با اینکه بسیار تا بسیار وضعیت مالی خوبی دارد هیچ کمکی به فرزندانش نمیکند و فرزندانش آواره ی این در و آن در هستند و لی با همه ی این احوال که حتی این پدر محترم هیچ گونه لطفی به آ نها ندارد خیلی برای او احترام قائلند  اما تک توکی از نوادگان و عروس و دامادها هر روز دعا میکردند و منتظر بودند که طرف زودتر بمیرد و حتی عنوان میکردند که مثلا چون زیاد پیاده روی میکند نمی میرد و این منظره به نظرم زشت ترین متظره بین انسانهاست که عده ای طوری به مال دنیا بچسبند که عده ای از نزدیکانشان  منتظر مرگشان باشند  کاش چنین نبود