یاد داشتهای یک روزنامه نگار بیچاره

:از قدیم و ندیم نوشتن صحیح کلمات فارسی مهمترین خصیصه ی یک آدم با سواد بود و تنها ابزار نوشتن هم به قول بعضیها انگشتان نازنین دستت بودند و خلاصه ابزار نوشتاری  که کم کم  با زدن پر مرغ  در مرکب شروع شد و به خود نویس و خودکار ختم شد ،  با تکرار و تمرین معمولا همه ی آدمهای کم سواد هم  املای کلمات را صحیح می نوشتند اما امروزه دنیا تغییر کرده و مانند دهکده ی جهانی شده  از قلم دوات که خبری نیست بماند حتی خودکار و خودنویس هم جای خودشان را به قلم لاستیکی داده که بر روی صفحه ی مانیتور کشیده میشود و یا دکمه های کیبورد  کار آن را انجام میدهد و بعضی ها که دوست دارند تغییراتی را بوجود بیاورند  وارد گود میشوند و شیوه ای را در پیش میگیرند و در یک چشم بهم زدن  آن را در سراسر جهان و از طریق اینترنت گسترش میدهند و اساس قاعده و قانون های پیشین را بهم میریزند, مثلا بجای حتما مینویسند حتمن و بجای استاندار مینویسند استان دار و بجای طمانینه مینویسند تمعنینه  یا طمعنینه و بجای درصد مینویسند درسد و  این کلمه فورا جا میفتند ،  حالا آگاهانه دست به این اقدام زده باشند یا نا آگاهانه  فرقی نمیکند مهم این است که کسی  نمیتواند جلوی آنها را بگیرد و نباید هم بگیرد  و از قدیم و ندیم هم دستور زبان فارسی را بر اساس زبان مردم کوچه و بازار مینوشتند

و این سطور برای کسانی رقم میخورد که دیدن این گونه کلمات را  خصوصا در نشریات بر نمیتابند و گاهی  تماس میگیرند که چرا نشریه را ویرایش نمیکنید و املای بعضی کلمات صحیح نیست ، و باید عرض کنیم که  اگر از این به بعد  به املای کلمه ی صابون برخوردید که سابون نوشته شده نگران نباشید و حساسیتتون را کم کنید که زبان هم مثل خیلی از عوامل دیگر زندگی در حال تغییر است و نمیتوان جلوی آن را گرفت . مهم این است که به محتوا و معنای آن بچسبید و به نقطه ها ایراد نگیرید که به شما بگویند ملا نقطه ای!

و بقول بعضیها ”آشش خدنگ باشه وبگذار کاسه اش چوبی باشد ”